Stiefels eerste strandavontuur was een vreemde.
Er wás geen strand, omdat
de duinen, door het hoge water veroorzaakt door de recente storm, meteen
overging in de zee. De golven waren hoog en het lage gedonder dat ze
voortbrachten vond Stiefel spannend. Natte voeten deed hij al helemaal
niet aan. Orion maakte dat allemaal niet uit en hij dook meteen de golven
in, zijn frisbee halen. De onderstroming was best sterk, dus we hebben hem
niet zo veel laten zwemmen als anders. Stiefel vond het zachte zand niet
zo fijn, dus was ondertussen maar gaan zitten om de boel eens rustig in
zich op te nemen. Neus in de lucht en snuiven maar.
Het was erg koud door de sterke wind, dus Stiefel ging gekleed in fleece
jasje, winterjas en mijn sjaal; toen hield hij het wel vol :-)
Hij trok uiteraard veel bekijks door zijn outfit en ras, dus ik heb goed
reclame kunnen maken voor de stichtingen (Galgo Love en Kama's Cave). Veel
mensen wilden Stiefel aaien en dat vond hij wel fijn; vooral het meisje
met de zachte handschoenen aan was favoriet. Lekker warme chocomel
gedronken en een appeltaartje gegeten bij Woest, de hondjes lekker op
laten warmen en daarna de duinen weer op richting auto (Peter heeft
Stiefel alle trappen op gedragen :-). De duinen op lopen is voor Stiefel
geen probleem; naar beneden gaat stroef; het legt veel druk op zijn oude,
pijnlijke heupen. Hopelijk gaan de glucosamine en zijn toenemende spieren
daar in de toekomst verlichting in brengen. Zo niet, dan zoeken we een
ander strand, waar hij de duinen niet over hoeft. Hopelijk kunnen we
volgende keer lekker langs de vloedlijn lopen, zodat het geen pijn doet
aan je oude lijfje. Misschien zelfs de pootjes in het water?
Totters' first beach adventure was a strange one. There wás no beach,
because the row of dunes, due to the high waters caused by the recent
storm, flowed straight into the sea. The waves were high and Totter was a
bit in awe of the low rumbling sound they produced. Getting his feet wet
wasn't even an option. Orion doesn't care about all of that. He dove
straight into the water to retrieve his frisbee. Because of the strong
undercurrent, we didn't let him swim as much as usual. Totter didn't enjoy
the coarse sand, so he sat humself down to survey his surroundings. Nose
up in the air and sniffing deeply. It was very cold and windy, so Totter
was dressed in a fleece coat, his wintercoat and my neck cowl. He was warm
as toast so he could manage for a while. Because of his dress and
pedigree, he turned many heads, so I was able to advertise both
foundations extensively (Galgo Love and Kama's Cave). Many people wanted
to stroke him and Totter enjoyed that very much, especially the little
girl with the nice, fluffy mittens on. We went to beach café Woest for hot
chocolate and applepie. After a good warming up, we went back over the
dunes to the car (my husband Peter carried Totter up any stairs we
encountered). Walking up the dunes is no problem for Totter, but going
down clearly puts a lot of strain on his old, painful hipjoints. I hope
the glucosamine and his developing muscles will enlighten this in the
future. If not, we'll look for a beach where he doesn't have to walk up
and down the dunes. Hopefully, next time we can walk along the floodline,
so the walking won't hurt your old body. Maybe you'll even dare to get
your feet wet?
Tweet
Please add a comment
Misschien was het strand/zand/duinen/water nu niet zo direct jouw ding... maar alle zachte handen die jou kwamen aaien... dat viel wel in smaak.
Gienietend, bijna met je oogjes toe... zalig!
Dikke knuf voor Stiefel!
Leave a Reply