Zo eens per jaar aan mij als evenementenorganisator de taak een reis te organiseren en te begeleiden voor een groep ondernemers. Zo ook dit jaar, Madrid stond op het verlanglijstje.
Tijdens de voorbereidingen kwam mij via Dutch Galgo Lobby ter oren dat men altijd op zoek is naar mensen die op hun ticket een hondje mee willen laten vliegen vanuit Spanje. Als hondenmens was ik meteen geraakt, hoe vaak had ik al niet wakker gelegen over al dit dierenleed en nu zou ik dit om kunnen zetten in een daad!
Na mij grondig te hebben geïnformeerd over de voors en tegens, stuurde ik mijn reisgezelschap een mail met het verzoek een lifter mee te nemen vanuit Spanje. Binnen no time had ik 12 enthousiaste berichtjes terug.
Na leuke gesprekken met Sonja van Rescani en Marjoleine en Sandy van Galgo Love Foundation werd besloten dat wij op 5 november 2 hondjes mee zouden brengen t.w. Sandalia en Pati, ik had gehoopt om 13 hondjes te kunnen meebrengen, het werden er 2 aangezien de KLM een maximaal aantal hondjes per vlucht toestaat.
En toen was het dus zaterdag 5 november; D-Day!! Wat was ik nerveus toen ik opstond. Als Pilar, de beheerster van het asiel, nu maar op tijd op de luchthaven is, als het invullen van alle paperassen nu maar geen gedonder geeft, als ik de hondjes nu maar mee krijg……………1001 zaken speelden door mijn hoofd. Mijn mannen moesten 1 uur eerder met me mee naar het vliegveld, kom op opschieten heren, ik wil er op tijd zijn en zelf inchecken deze keer, ik heb belangrijker zaken te doen!
Al tijdens de rit naar het vliegveld kreeg ik van Marjoleine het berichtje dat Pilar al met de hondjes op het vliegveld stond te wachten. Terwijl ik dit schrijf krijg ik weer kippenvel en een dikke strot (ja ik weet het, ik ben een sentimenteel mens).
Aangekomen op het vliegveld hadden we Pilar al snel gevonden en toen brak ik; het contrast van dagenlang in pure decadentie te hebben geleefd, 5* hotel, dure diners, luxe excursies en de aanblik van dat kleine vermoeide vrouwtje Pilar die thuis 300 honden in haar asiel verzorgt en ons deze twee lieverds kwam overhandigen werd mij teveel. Ik ben niet zo’n jankerd, maar hier werd op het juiste knopje gedrukt om de waterlanders te laten stromen. Dit was mijn missie deze reis, deze twee hondjes een reis gunnen naar de vrijheid na alle doorstane ellende.
Pilar en mijn Spaanse gids stonden ons bij in het invullen van alle paperassen en na de hondjes te hebben voorzien van vers water en nog een uurtje te hebben gewacht mochten we mee met een alleraardigste KLM-stewardess die ons meenam door alle veiligheidszones die er maar zijn op een vliegveld om tenslotte aan te komen bij de deur naar het vliegtuig. Daar hebben we afscheid genomen van Pilar en haar ontzettend veel sterkte gewenst en bedankt voor haar fantastische werk. Wij zullen de hondjes veilig en wel afleveren op Schiphol, belooft!!
Tijdens de vlucht gaan mijn gedachten telkens naar beneden, naar het ruim. Hoe zou het met ze gaan, hebben ze het niet koud, zijn ze niet ontzettend bang? En of het zo moet zijn raken we in gesprek met een stewardess die is geboren op Goeree Overflakkee, onze thuishaven. Ik vertel haar over de hondjes en dat ik zeer benieuwd ben hoe het met hen gaat. “Wacht maar” zegt ze “ik vraag de Captain via de camera in het ruim te kijken om te zien hoe het met ze gaat”. Al snel komt ze terug met de mededeling dat het beneden 17 gr. is en dat de hondjes rustig in hun benches liggen te slapen. Top, de rest van de vlucht ben ik gerustgesteld.
Bij aankomst op het vliegveld laaien de emoties weer op, de hondjes worden keurig bij ons afgeleverd en zeer snel zijn we door de douane waar Marjoleine, Sandy en de nieuwe ouders van Pati klaar staan om ons met open armen te ontvangen. Ja hoor daar komen ze weer die rot tranen. Maar dat is zeer snel over als ik zie met hoeveel liefde en zorg de hondjes uit hun kennels worden gehaald en door Marjoleine en Sandy zorgvuldig worden onderzocht. Wat een ongelofelijke kanjers deze meiden!
Zo komt een einde aan een zeer indrukwekkende ervaring, nog dagenlang ben ik zwaar onder de indruk van al het werk dat jullie met elkaar verrichten, verdrietig om dit dierenleed en hoop vanuit de grond van mijn hart dat jullie stichting ooit zal worden opgeheven!
En ik? Als ik vanuit Spanje vlieg mogen er weer hondjes met me mee!! Aan alle lezers van dit artikel: twijfel geen moment, het kost u geen moeite, is super goed geregeld en u biedt een hond een nieuwe kans op een liefdevol vervolg van zijn of haar leventje!!
Heel veel dank aan en respect voor jullie allemaal!!
Lieve groet,
Karin de Man